Wint Martin Michael Driessen na de ECI Literatuurprijs nu ook de Libris Literatuurprijs?

Nadat hij in 2016 met zijn verhalenbundel “Rivieren” de ECI Literatuurprijs in de wacht sleepte, maakt de Nederlandse auteur Martin Michael Driessen nu met zijn roman “De pelikaan” kans op de Libris Literatuurprijs 2018. “De pelikaan” is een tragikomisch verhaal over vriendschap en verraad tegen de achtergrond van de opborrelende burgeroorlog in Joegoslavië eind jaren ’80. Het verhaal speelt zich af in een slaperig stadje aan de Adriatische kust, een “muurbloempje van de Europese geschiedenis”. Driessen vat de sfeer in het stadje treffend samen: “Zolang er niets gebeurde, gebeurde er tenmiste niets slechts”. Woorden met onheilspellende onderlaag, zo leert de lezer later.
Het verhaal draait rond twee mannen, de boomlange postpode Andrej Rubinic en Josip Tudjman, veteraan uit de Tweede Wereldoorlog en beheerder van de lokale kabelspoorbaan. Josip is ongelukkig getrouwd, heeft een zoontje verloren en zijn dochter heeft een mentale handicap.
Wanneer postbode Andrej ontdekt dat Josip zijn vrouw bedriegt, beslist hij om de man anoniem te gaan chanteren. Josip van zijn kant ontdekt dat Andrej brieven open stoomt en geld achterhoudt en beslist op zijn beurt om Andrej geld af te persen. Op die manier houden beide mannen elkaar in een soort wurggreep zonder het van elkaar te weten.
Bovendien raken beide mannen gaandeweg bevriend en ontstaat er een vreemde cocktail van chantage, vriendschap, verraad en zelfopoffering. Driessen laat de sympathie voor de twee hoofdpersonages voortdurend heen en weer kantelen. Zonder duidelijke reden lijkt de mens de ene dag in staat het beste te doen en de andere dag het slechtste.
Hoe luchtig en grappig Driessen bepaalde situaties ook schetst, toch ademt deze ‘comedy of errors’ ook een voortdurende tristesse uit. En niemand vertolkt die tristesse in de roman beter dan de hond Laika. Laika is een afgevoerde en mishandelde racehond die door Andrej wordt gered.
De gelijkenissen met Santa’s Little Helper uit de animatiereeks The Simpsons zijn treffend. Laika gaat – net als haar Simpsons-evenknie – gebukt onder een constante spanning en schrik. Ze wordt omschreven als een “pessimistische hond”. Dat wordt ook duidelijk wanneer Driessen het vertelperspectief even verschuift naar Laika. “Af en toe blafte ze, maar er was niemand die het hoorde. Des te beter misschien, want je wist maar nooit wie er kwam.”
Als er in de literatuur een oscar zou bestaan voor beste bijrol in een roman, zou Laika één van de grote kanshebbers zijn.

bron: Belga