Pendelaar Francesca: “Ik heb tijdelijke obsessies met bepaalde smaken”

Elke week grijpt Metro een pendelaar bij de kraag voor een kort gesprek. Achter elke anonieme reiziger schuilt immers een verrassende persoonlijkheid. Deze week is het de beurt aan Francesca Verbelen, een 26-jarige redacteur bij Woestijnvis.



ZICHT
Ik kijk al van kleins af aan naar heel veel uiteenlopende televisieprogramma’s – guilty pleasures staan niet in mijn woordenboek. Bijna alles wat ik zie, pas ik toe in mijn job als beeldredacteur bij ‘De Slimste Mens Ter Wereld’. Ik ben verantwoordelijk voor ‘Het Collectief Geheugen’, een ronde waarvoor ik vaak in het beeldarchief moet duiken.

GEHOOR
Op reis kan ik het niet laten om mensen op straat af te luisteren omdat ik gek ben op vreemde talen. Ik probeer altijd om het onderwerp van het verhaal op te vangen of op z’n minst te weten te komen of het al dan niet een positief gesprek is. Onlangs ben ik zelfs een vrouw gevolgd op straat om te horen of ze wel degelijk Portugees sprak. Zelf heb ik Engels gestudeerd aan de universiteit en Spaans, Japans en Italiaans in avondschool.

SMAAK
Ik heb altijd al tijdelijke obsessies gehad met smaken. Als kind was ik verzot op ajuinen en heb ik er eens één uit de grond getrokken om hem rauw op te eten. Mijn buurvrouw kweekte ook komkommers in haar tuin, en toen ik die groente ontdekt had, at ik er drie per dag. Onlangs heb ik gedurende een paar weken peperkoek gegeten bij de vleet, maar dat is gelukkig ook alweer over.

GEUR
Mijn lievelingsgeur is die van het zwembad gemengd met de geur van de aangrenzende cafetaria. Die twee geuren die samenkomen katapulteren mij terug naar de Hengelhoef, een tropisch zwembad waar wij vroeger naartoe gingen met het gezin. Nu eet ik veel liever verfijnd, maar na zo’n uitbundige dag in het water smaakte een vettige spaghetti in de cafetaria toch het beste.

TAST
Ik knutsel heel graag met mijn handen omdat ik mij daarmee ten volle kan ontspannen. Verjaardagkaartjes maak ik altijd zelf, en ik heb ook naai- en houtbewerkingslessen gevolgd. Onlangs heb ik salontafeltjes gepimpt met een likje verf. Nu is mijn probleem wel dat mijn huis volstaat en dat ik moet wachten tot we verhuizen om meer plaats te hebben.

ZESDE ZINTUIG
Mijn vrienden vinden mij heel attent omdat ik een interne agenda bijhoud van mijn top tien mensen. Nadat iemand een examen of sollicitatiegesprek heeft gehad, zal ik altijd een spontaan berichtje sturen om te vragen hoe het verlopen is. Toch moet ik toegeven dat het moeilijker wordt met de jaren om te volgen waar iedereen mee bezig is, omdat mijn eigen leven steeds drukker wordt.

Tekst en foto Charlotte De Cort