Niemand hield van Billie Vuist (fragment 1)

C.PR_MP_BILLIEVUIST_JAN11_AB.indd
Lees hieronder het eerste fragment uit de roman Niemand hield van Billie Vuist van Marnix Peeters. Het tweede fragment vind je hier!

 

Het gezin Vuist was kotjesvolk, wat betekent dat zij in een stacaravan leefden; Kolonel Vuist, de vader van Billie, had er de wielen af gehaald, en had de assen te rusten gelegd op opeengestapelde stoeptegels, om daarna het open onderstel met oude houten parketlatjes af te werken, zodat de caravan meer op een huis zou lijken, zei hij zelf – maar het bleef een lelijke witte caravan, een met een stuk verticaal getimmerde vloer onderaan.

Kolonel Vuist werd ‘kolonel’ genoemd omdat hij officier was geweest in het Vreemdelingenlegioen in Mauritanie, althans, dat beweerde hij. De meeste mensen zeiden op veelbetekenende toon ‘jaja’ of ‘allez, vooruit’ als hij na een van zijn vele vertellingen de rug had gekeerd, waarmee zij aangaven dat zij geen snars geloofden van zijn fel gekruide verhalen, temeer omdat Kolonel Vuist er hoegenaamd niet uitzag als een gewezen kolonel, en al zeker niet van het Vreemdelingenlegioen, waar toch, als het waar is wat men hoort, bepaalde eisen worden gesteld aan het personeel, bijvoorbeeld dat men groter is dan een meter vijftig, en men over wat spierkracht beschikt, niet mankt, en niet scheel kijkt, en niet bijziend is en dus een kijkbril met dikke glazen moet dragen, maar Kolonel Vuist zei dat lichaamslengte in dit leger niet van primordiaal belang was, veel minder belangrijk dan heldenmoed, en dat hij een man zonder erbarmen was, en dat hij pas was beginnen te manken nadat hij op een antipersoonslandmijn was getrapt in een bergpas in Aioun el Atrouss, en dat de lichte ontploffing (het was een oude mijn uit een oude oorlog) ook zijn scheelheid had ingeleid, door het schrikken dan, en dat zijn slechte zicht dan weer daarvan een gevolg was, en uiteindelijk ook zijn eervolle ontslag uit het leger, zijn terugkeer naar ons land, zijn ontmoeting met de toekomstige Moeder Vuist, die vijftien jaar jonger was dan hij en die ten gevolge van de onverwachte romance (zij had reeds lang de liefde opgegeven) met een late kinderwens was gaan worstelen – en zo kwam het dat Kolonel Vuist achtenvijftig was en Moeder Vuist drieenveertig, toen Billie Vuist werd geboren.

Kolonel Vuist, die met geen enkele kinderwens had geworsteld, had bij het aanschouwen van de mollige, bolle, roze baby de wenkbrauwen gefronst, had gezegd ‘hij is wel erg dik’, had zijn schouders opgehaald en had het aansluitend op een feestelijk zuipen gezet, samen met Wesley S., die (als hij niet in de nor zat) in de stacaravan naast de hunne woonde en die zo werd genoemd omdat hij altijd op die manier in de krant verscheen: met afgeknipte naam, wegens betrokken bij en opgepakt na inbraken, geweldplegingen, afpersingen, diefstallen, carjackings en talloze andere aanslagen op het geordende leven. ‘De genaamde Wesley S.’ heette in werkelijkheid Wesley Sullekens: hij vond het dus geenszins erg dat hij als ‘S.’ in de dagbladen verscheen en door iedereen zo werd genoemd. Hij was een grote, magere man met gemene zwarte kraaienoogjes en een zwarte snor, en hij miste beide hoektanden bovenaan, wat hem een nog meer sinistere, vervaarlijke aanblik gaf (een omgekeerde dracula).

Wesley S. werd, op vraag van Kolonel Vuist, peetvader van Billie Vuist, een rol die hij vol overtuiging probeerde te spelen; zijn inspanningen werden echter door het petekind al op jonge leeftijd op grote onverschilligheid en afkeuring onthaald, aangezien deze laatste, van nature braaf en goedmoedig, geen interesse had in schietoefeningen, niet wilde weten waar precies in de hals zich de slagader bevindt, zodat men met een enkele uithaal met een mes de tegenstander kan ombrengen, geen boodschap had aan het juiste gebruik van de koevoet bij het zo geruisloos mogelijk openmaken van een slotvaste voor- of achterdeur en niet wilde weten hoe men een wagen aan de praat krijgt zonder dat men over de contactsleutels beschikt. Als kleuter al zat Billie Vuist hoofdschuddend toe te kijken hoe zijn peetvader het hem allemaal voordeed, en weigerde vervolgens koppig de oefeningen na te doen.

Benieuwd naar het vervolg?

Klik op onderstaande afbeelding en maak kans op een exemplaar van Niemand hield van Billie Vuist!

voorgeproefd_IMU_ NiemandhieldvanBillievuist