Duitse universiteit zoekt ambitieloze luieriken die tegen betaling niets willen doen

nietsdoen
Unsplash

Een Duitse universiteit belooft drie beurzen aan te reiken aan de perfecte kandidaten die… het best helemaal niets kunnen doen. Dat lijkt een fluitje van een cent, maar volgens de initiatiefnemer van het experiment is bewust niets doen moeilijker dan gedacht. Het project wil mensen bewuster laten nadenken over hun levenskeuzes.

We kennen allemaal wel iemand bij wie elk greintje ambitie ontbreekt. Een nietsnut wiens grootste verantwoordelijkheid bestaat uit de betaling van z’n Netflix-abonnement, een luilak die z’n sokken liever zodanig laat beschimmelen tot ze genoeg leven gekweekt hebben om zelf in de wasmand te kruipen. Voor zij die het leven als één grote hangmat beschouwen, is er goed nieuws: de Universiteit van Schone Kunsten van Hamburg zoekt drie luieriken.

Actieve inactiviteit

Of correcter: er worden drie mensen gezocht die een bepaalde activiteit niét doen. Het gaat bijvoorbeeld om een week niet bewegen, of een week niet naar de winkel gaan. Kandidaten die denken daarin te excelleren, moeten een jury overtuigen dat hun gekozen gebied van “actieve inactiviteit” belangrijk of indrukwekkend is. Ze moeten daarvoor vier vragen beantwoorden: “Wat wil je niet doen? Hoelang wil je het niet doen? Waarom is het belangrijk om dit ding in het bijzonder niet te doen? Waarom ben je de juiste persoon om het niet te doen?” Wie indruk maakt, krijgt een beurs van 1.600 euro aangereikt.

Nietsdoen is een kunst

Nietsdoen kan toch ambitieuzer zijn dan op het eerste zicht. “Het is niet zo makkelijk om niets te doen”, zegt Friedrich von Borries, een architect en designtheoreticus die met het idee op de proppen kwam. “We willen ons richten op actieve inactiviteit. Als je zegt dat je een week niet gaat bewegen, dan is dat indrukwekkend. Als je voorstelt dat je niet gaat bewegen of nadenken, is dat misschien nog beter.” Niet nadenken, dat is zelfs voor Homer Simpson al een hele taak. Ook niet slapen, wat tevens een voorstel zou kunnen zijn, is voor velen een levende nachtmerrie.

Prestatiegerichte maatschappij

Dan rest er nog één vraag: in godsnaam, waarom? Het idee achter het project kwam voort uit een discussie over de schijnbare tegenstrijdigheid van een samenleving die duurzaamheid promoot en tegelijk succes waardeert, aldus von Borries in The Guardian. “Dit beursprogramma is geen grap maar een experiment met serieuze bedoelingen – hoe kun je een samenleving die gestructureerd is rond verwezenlijkingen en prestaties op zijn kop zetten?” Het doel is zo ook om mensen te laten nadenken over de duurzame effecten van hun levenskeuzes.

Wie zich in België aangesproken voelt, heeft echter pech: enkel Duitsers kunnen zich nog tot 15 september aanmelden. Uit de anonieme kandidaturen worden slechts drie deelnemers gekozen, die in januari 2021 een ervaringsrapport zullen moeten indienen om hun beurs te verkrijgen. Of het nietsdoen echt lukt, is echter niet van belang. Alle ingestuurde kandidaturen zullen overigens wel tentoongesteld worden in een tentoonstelling genaamd ‘De School van Onbelangrijkheid’. De expo draait rond de vraag: “Waar kan ik van afzien zodat mijn leven minder negatieve gevolgen heeft op het leven van anderen?”