IN BEELD. Man geeft zichzelf elke dag een nieuwe tattoo tijdens lockdown

Instagram / adverse.camber

Na wekenlang in quarantaine verblijven kan de verveling of stress weleens toeslaan. Daarom vond de Britse Chris Woodhead een manier om met de corona-pandemie om te gaan: een nieuwe tattoo op zijn lichaam voor elke dag in quarantaine.

Sinds de start van de lockdown, is Chris al veertig tattoos rijker. Voor iedere nieuwe dag in quarantaine komt daar nog een tekening bij. “Ik vind het sowieso therapeutisch om te tatoeëren”, verduidelijkt hij. “Nu plaats ik op mijn lichaam wat zich in mijn hoofd afspeelt. Vaak is dat deze bizarre crisis.”

Slabakken

Ook voor de lockdown was Chris al niet vies van wat inkt. “Sinds mijn achttiende verjaardag plaats ik regelmatig tattoos, dat is al zo’n vijftien jaar geleden. Toen mijn beste vriend begon te tatoeëren, gebruikte hij me als canvas: hij gaf me meer dan 400 tattoos.” Bij de start van zijn periode in quarantaine, had Chris al ongeveer 1.000 tattoos.

Toen de tattoo studio in Londen waar hij werkt als artiest de deuren sloot, ging Chris in lockdown met zijn zwangere vrouw Ema en besloot hij een tattoo toe te voegen per dag in quarantaine. “Ik merkte dat ik maar wat aan het slabakken was. Het idee kwam er vooral om mezelf wat richting te geven. Zonder structuur voelen mensen zich vaak verloren.”

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Chris Woodhead (@adverse.camber) op

Een stuk blauwe kaas

Elke namiddag tussen 14 en 16 uur laat Chris zich inspireren door zijn huidige situatie om ontwerpen te tekenen. Na een kop thee, vult hij zijn pot met inkt en haalt hij een naald uit de verpakking. Zo maakt hij zich klaar om zijn tekening met de hand op zijn huid te vereeuwigen. “Het is moeilijk om precies te zijn, elk puntje is belangrijk. Een stick-and-poke tattoo duurt ook een stuk langer dan werken met een tattoo gun of pistool.”

“Ik wil dat het goede tattoos zijn, dus hou ik ze spannend en realistisch.” Wel wil hij nog wat plaats overhouden om de naam van zijn kind te tatoeëren, eenmaal het er is. “Er is weinig plaats over waar ik zelf nog effectief aankan. Als ik eerlijk ben: het ziet er wat belachelijk uit. Ik lijk wel een stuk blauwe kaas.”