Pendelaar Trixie: “Ik luister altijd en overal naar muziek”

Foto Mare Hotterbeekx

Elke week grijpt Metro een pendelaar bij de kraag voor een kort gesprek. Achter elke anonieme reiziger schuilt immers een verrassende persoonlijkheid. Deze week is het de beurt aan Trixie Van Acker, een 26-jarige reporter voor Iedereen Beroemd. 

ZICHT



Ik heb echt grote ogen getrokken in een Save the Elephant park in Thailand, waar mishandelde olifanten werden opgevangen. In totaal lopen daar zo’n 30 à 40 exemplaren rond waar je als bezoeker gewoon tussen mag wandelen. Olifanten zijn voor mij echt heel indrukwekkende beesten: je weet dat ze ouder kunnen worden dan wij en bovendien zijn ze ontzettend intelligent. En hoewel ze eruit zien als een grote betonblok, zijn ze super zachtaardig en leven ze in familieverband. Dat contrast is fantastisch.

GEHOOR

Ik luister altijd en overal naar muziek. Bij voorkeur op de fiets, terwijl ik luidkeels meezing. Het kan me weinig schelen dat de andere fietsers dan raar opkijken. Soms zet ik heel even mijn koptelefoon af om te checken of ik niet té vals aan het zingen ben. Is dat niet het geval? Dan mag iedereen gewoon meegenieten. Mijn muzieksmaak is erg eclectisch: ik luister naar soul, pop, nederhop, jazz en af en toe klassiek. Alleen metal weet ik niet te appreciëren, en uitgerekend daar is mijn lief grote voorstander van. Ideale materie voor pittige discussies. (lacht)

SMAAK

De meeste mensen zouden mij ongetwijfeld omschrijven als een open boek. Ik vertel heel veel, soms iets te veel. Dat overkomt me vaak op het werk. Ik begin aan een verhaal en ergens halverwege besef ik dat mijn relaas niet echt work proof is. Gelukkig kunnen mijn collega’s ermee lachen. De meeste mensen verzwijgen dingen uit gêne, maar dat levert net de meest herkenbare en grappige verhalen op. Als ik er zelf mee kan lachen omdat het zo’n gênante situatie is, dan ben ik er zeker van dat mijn vriendinnen er dubbel zoveel plezier mee hebben.

REUK

Geuren zijn voor mij vaak gekoppeld aan een herinnering uit mijn jeugd. Als er iemand voorbijkomt met het parfum van mijn juffrouw uit het derde leerjaar, dan word ik meteen terug gekatapulteerd naar die tijd. Ik ben ook zo iemand die mensen kan herkennen aan hun geur: als iemand een kledingstuk vergeten is, kan ik op basis van de geur uitvogelen van wie het is. Ik denk dat ik me daarom ook zo hard stoor aan de geur van uitlaatgassen in de stad. Als ik in de buurt van Meiser fiets en een vrachtwagen passeert, dan is dat echt een rookbom in mijn gezicht. Heel onaangenaam.

TAST

In mijn vrije tijd turn ik graag. Wanneer ik train, wrijf ik vooraf mijn handen in met krijt. Dat lijkt een klein detail, maar ik geniet ontzettend van die handeling omdat me dat zo’n bad ass gevoel geeft. Je handen gaan eruitzien als die van een werkman en je voelt ook echt dat je fysiek bezig geweest bent. Zodra ik dat krijt op mijn handen heb gesmeerd, heb ik het gevoel dat ik de wereld aankan. Dan kan ik er weer even tegenaan.

ZESDE ZINTUIG

Het is voor mij heel gemakkelijk om met mensen te babbelen omdat ik veel enthousiaster ben dan gemiddeld. Wanneer ik een nieuw persoon leer kennen, heb ik meteen al tien vragen klaarstaan, ongeacht zijn of haar achtergrond. Daardoor maak ik gemakkelijk vrienden en kan ik met bijna iedereen opschieten. Ik voel ook zelden de behoefte om een rolletje te spelen of me anders voor te doen dan ik ben. Ik probeer gewoon met een open blik naar iemand te kijken en niemand te veroordelen. Zo kan ik heel snel een klik maken met iedereen.

Tekst en foto door Mare Hotterbeekx