Angus and Julia Stone: “We kennen elkaar door en door”

Angus and Julia Stone
J. Stenglein

Met zijn lang, warrig haar en vuilgewassen outfits heeft Angus Stone veel weg van de typische Australische surferboy. Samen met zijn zus Julia trok hij anderhalf jaar geleden dan ook terug naar hun roots om een nieuwe plaat te maken. Een idyllische studio in de jungle vlakbij Byron Bay waar af en toe een wollige koala passeert: meer had het duo niet nodig om alweer een laidback indiepareltje af te leveren.

In september 2007 leerden we de twee neohippies Angus & Julie Stone kennen. Toen lieten ze hun debuutplaat ‘A Book Like This’ los op de muziekliefhebbende wereld. Nu, welgeteld tien jaar later, is het de beurt aan hun vierde worp ‘Snow’.



“Nogal maf als je erover nadenkt”, giechelt Julia. “Voortdurend toeren, nieuwe mensen leren kennen en muziek kunnen spelen is echt awesome. Natuurlijk gaat het met ups en downs, maar ik heb wel het gevoel dat we een bevoorrecht leventje leiden.”

Is jullie manier van samenwerken veranderd doorheen die tijd?

Julia: “Vroeger waren onze cd’s eigenlijk compilaties, met zes nummers van Angus en zes van mij. Na onze vorige plaat zijn we samen aan tafel gaan zitten voor een goed gesprek. Toen hebben we beslist om onze manier van songs schrijven volledig om te gooien. Het is dus voor de eerste keer dat we alles, maar dan ook écht alles samen hebben gedaan.”

Schrijven jullie dan op zo’n verschillende manier?

Angus: “Julia heeft niet echt een filter. Ze schrijft neer wat ze denkt en voelt zonder er doekjes om te winden. Ik ben het tegenovergestelde. Ik draai liever rond de pot waardoor mijn verzen vol metaforen en symbolen staan.”

Zijn jullie karakters ook zo anders?

Julia: (lacht). “Dat kan je wel zeggen. Angus is een introvert die geniet van de stilte en perfect gelukkig is in z’n eentje. Ik ben wat heviger, zoals de wind. Zoals het een extrovert beaamt word ik blij van mensen rondom mij en veel gebabbel.”

Hebben jullie na al die jaren samen te toeren een speciale broer en zus band ontwikkeld?

Angus en Julia: (kijken naar elkaar) “Totaal niet!” (proesten het uit)

Angus: “De meeste broers en zussen spenderen niet al te veel tijd samen, of dat gevoel heb ik toch. Maar ondertussen kennen we elkaar wel door en door. We weten wanneer we elkaar met rust moeten laten en wanneer de andere ons nodig heeft.”

Waarom hebben jullie ervoor gekozen om ‘Snow’ op te nemen in Australië?

Julia: “Angus heeft in de buurt van Byron Bay een boerderij en studio. Geloof me vrij, dat is echt een magische, groene plek. Er zitten overal dieren verstopt. Tijdens een wandeling ben ik eens een koala en een nestje met kleine vossen tegengekomen. We hebben zelfs een nummer opgenomen terwijl er een slang in onze keuken lag te chillen. Ik kom echt tot rust als ik middenin de natuur zit.”

Julia: (begint plots te gniffelen). “Weet je waar ik plots aan denk? Onze eerste ep hebben we thuis gemaakt. We noemden ons ouderlijke huis ‘the cottage’, wat ook de naam is van de studio van Angus. Nu lijkt het net alsof de cirkel rond is.”

De eerste zin van de plaat is ook ‘Running from the start’. Gaat dat ook daarover?

Angus: “Grappig dat je dat opmerkt. Achteraf viel me dat ook op. Blijkbaar hadden we een onbewuste drang om terug te keren naar onze roots. Weet jij ook wat de laatste zin van de plaat is?” (kijkt plagend naar Julia)

Julia: “Ik vroeg het me net af! ‘Stay where you are’. Toch? Dat maakt het plaatje echt compleet.”

Angus, we hadden het net over je boerderij. Wat kweek je daar eigenlijk?

Angus: “Er lopen twee paarden en zo’n vijftig koeien rond. Ik heb ook een moestuintje, maar eigenlijk verhuur ik de boerderij vooral als trouwlocatie. I grow love, girl.” (glunderend)

Dat klinkt totaal niet hippie-achtig…

Angus: “Onze liedjes gaan vaak over onze ervaringen met de liefde. Dan schuur je sowieso dicht bij de hippie-idealen aan. Maar ja, ik beschouw mezelf wel als een kind van het universum.”

Hoe bedoel je?

Julia: “Bij het schrijven van nummers laten we ons vaak inspireren door algemene, universele gevoelens. Wat betekent liefde of hoe slaag je er in om iemand los te laten? Pas op, veel nummers zijn wél gelinkt aan specifieke ervaringen of mensen. Maar vaak zijn het geen persoonlijke verhalen, maar gewoon gedachten die bij veel mensen door hun hoofd spoken.”

Een van jullie persoonlijke songs, ‘Cellar Door’, gaat over de begrafenis van jullie grootvader. Dat moet een intense periode geweest zijn.

Julia: “Nogal. Hij was niet alleen het hoofd van de familie, maar ook de eerste persoon die ons in contact heeft gebracht met muziek. Je moet weten dat hij een gigantische, knappe man was, een boer die elke dag van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat werkte. Maar als hij achter een piano ging zitten, vloeide er prachtige muziek uit. Het is aan hem dat we dat muzikale talent te danken hebben.”

Ik vind het ook opvallend dat jullie plaat ‘Snow’ heet, terwijl het eigenlijk een ideale soundtrack is voor de zomer. Was dat een bewuste keuze?

Julia: “Ongeveer anderhalf jaar geleden moest ik samen met Angus optreden in Zwitserland, vlakbij de Matterhorn. Achteraf zijn we nog een weekje in de bergen gebleven omdat we elkaar al een tijdje niet meer hadden gezien en we wilden samen onze verjaardag vieren. Toen zijn we voor het eerst beginnen werken aan deze plaat en hebben we onze single ‘Snow’ geschreven. We konden ons dus geen betere naam bedenken.”

Liesbeth De Corte
Angus and Julia Stone spelen live op 12/10 in Vorst Nationaal in Brussel.