Bodanzky stelt de juiste vragen in ‘Just Like Our Parents’

Just Like Our Parents
Foto Priscilla Pride

Rosa is 40 jaar en heeft een man, een job en twee kinderen. Zoals veel vrouwen van haar generatie heeft ze haar handen vol met haar werk, het huishouden en haar privéleven. Maar wanneer haar moeder een geheim onthult over haar geboorte, stort Rosa’s wereld in. ‘Just Like Our Parents’ is een mix van introspectie, generatieclash en familiekomedie die veel (juiste) vragen stelt over koppels, familie en liefde. Metro ging er zelf een paar voorleggen aan de Braziliaanse regisseuse Laís Bodanzky.

Hoe is het personage van Rosa tot stand gekomen?

Laís Bodanzky: “Er zit wat van mezelf in Rosa, want ze is per slot van rekening een vrouw. Ik heb me ook laten inspireren door mijn vriendinnen, tantes en buurvrouwen. En er zitten ook verhalen in die ik las in magazines of ontdekte tijdens mijn research.”

Deze film praat veel over vrouwen, maar je schreef hem samen met een man, je partner en scenarist Luis Bolognesi. Wou je ook een mannelijk perspectief of is dat gewoon je manier van werken?

“Mijn man is ook mijn artistieke partner, dus dat is heel natuurlijk gegaan. We hebben altijd al samen aan projecten gewerkt. Hij was ook de scenarist van mijn drie vorige films. We hebben allebei dezelfde visie op de wereld. Da’s heel belangrijk voor mij. Maar voor deze film was het een vriendin, ook een cineaste, die me uitdaagde en zei dat ik deze keer het scenario maar eens zelf moest schrijven. Dat overviel me een beetje, maar uiteindelijk heb ik het toch gedaan en het was een belangrijke ervaring. Ik schreef en Luis las en gaf commentaar. De omgekeerde wereld dus.”

De film gaat over Braziliaanse vrouwen, maar de thema’s zijn universeel. Hoe reageren de mannen en vrouwen die hem al gezien hebben?

“Ik dacht dat de problemen die in de film aan bod komen typisch Braziliaans zijn, maar hij is vertoond in België, Duitsland, Spanje, Turkije en zelfs China. En ik heb er ontdekt dat die thema’s eigenlijk universeel zijn. Dat was een leuke verrassing. Ik dacht ook dat ik vooral vrouwen van mijn generatie aansprak, 35-plussers, maar ik besef nu dat ook het jongere publiek zich vragen stelt over de structuur van het koppel en het gezin, over vrije liefde… En dat ook mannen zich herkennen in dit verhaal. Mannen en vrouwen hadden vaak dezelfde mening over de film. Zelfs de Braziliaanse filmdistributeur stond daarvan te kijken! Ik vind dat heel positief. Ik wou mannen sensibiliseren over vrouwelijke onderwerpen, en ze staan duidelijk open voor dialoog.”

De jonge generatie wordt vertegenwoordigd door Caru, die Rosa inwijdt in de vrije liefde.

“Ja, ik wou absoluut de visie van die generatie in mijn film verwerken. Een generatie met veel vragen en verlangens. Een generatie die ook meer durft te experimenteren met nieuwe gezinsstructuren. Ik denk dat onze maatschappijen die kant uitgaan en ik moet toegeven dat ik Caru bewonder (lacht). Ik heb me laten inspireren door een Braziliaanse docu over vrije liefde en ik heb er veel over geleerd. Voor mij was het iets nieuws, maar voor Caru’s generatie helemaal niet.”

Caru’s generatie trekt het klassieke koppel en het traditionele gezin in twijfel. Is het daar voor jouw generatie te laat voor?

“Goeie vraag, maar aan het antwoord zijn we nog volop aan het werken. Ik hoop dat het niet te laat is.” (lacht)

Hoe zie jij het aandeel van vrouwen in de cinema evolueren, zowel voor als achter de camera?

“Vrouwen zijn altijd al ondervertegenwoordigd geweest in de cinema. Tijdens mijn research ontdekte ik de Bechdel-test, die vrouwelijke personages in films onder de loep neemt. Hebben ze een voornaam? Praten ze onder elkaar? Over iets anders dan mannen? In alle domeinen van de samenleving eisen vrouwen hun rechten op. Ze stellen effectieve veranderingen voor. Die Bechdel-test is bijna een provocatie en toont via objectieve informatie hoezeer onze maatschappij de vrouw als bijkomstig, als toeschouwster ziet. Een vorm van onzichtbare onderdrukking is dat. Wist je dat de eerste edities van de Olympische Spelen verboden waren voor vrouwen? Ze mochten alleen maar kijken en applaudisseren voor de mannen. Het komt trouwens aan bod in mijn film. Da’s niet alleen een heel concrete metafoor, maar ook een brandend actuele realiteit. Vrouwen moeten de sterren zijn en hoofdrollen spelen. Niet alleen in films, maar ook in het echte leven.”

Elli Mastorou

RECENSIEOVERZICHT
'Just Like Our Parents'