Canadees ahornsiroopkartel wil oud vrouwtje achter de tralies steken

epa02075731 Maple Syrup samples, showing the different grades of syrup, are pictured on display at South Face Farm Sugarhouse, in Ashfield, Massachusetts, USA on 10 March 2010. Every year from late February through early April, farmers all over New England take to the woods with buckets, tubing and drills to gather the sap from sugar maple trees, boiling it down to pure maple syrup. Annual maple syrup production in Massachusetts alone is about 50,000 gallons, worth over 2 million dollars to the farmers who produce it. EPA/MATTHEW CAVANAUGH

Waarschijnlijk ken je het oliekartel OPEC, het kartel dat olie-exporterende landen verenigt en de olieprijs bepaalt. In Canada is er een gelijkaardige organisatie, al houdt die zich bezig met ahornsiroop. En net als OPEC kampt FPAQ met mensen die het niet eens zijn met het beleid.

Driekwart van alle ahornsiroop wordt geproduceerd in de Canadese provincie Quebec. Sinds 1990 zijn producent wettelijk verplicht om hun producten door te verkopen aan de ‘Fédération des producteurs acéricoles du Québec’, ofwel FPAQ. Dat kartel bepaalt wie mag produceren, hoeveel er verkocht wordt en hoe hoog de prijs ligt. Bovendien beheert FPAQ het siroopreserve aan en krijgt de organisatie 12% op de verkoop van ahornsiroop.



FPAQ regeert blijkbaar met een ijzeren hand. Kleine producenten die onafhankelijk produceren en verkopen worden hard aangepakt. Zo bracht de BBC deze week het verhaal van Angele Grenier, een omaatje dat een gevangenisstraf en een boete tot 500.000 Canadese dollar (335.000 euro) boven het hoofd heeft hangen.

Rebellen

Grenier woont in op een boerderij in het dorp Sainte-Clotilde-de-Beauce, zo’n 60 kilometer ten zuiden van de stad Quebec. Elke lente boort ze gaten in haar esdoorns, om het sap op te vangen er siroop van te koken. Die siroop mag ze echter niet vrij verkopen in de provincie Quebec, vanwege de regelgeving met FPAQ. Daarom smokkelt ze haar product ’s nachts in grote vaten naar de naburige provincie New Brunswick, waar ze het product vrij mag verkopen.

FPAQ is niet gediend met de rebelse daden van het oude vrouwtje. De veiligheidsdiensten van FPAQ en de politie komen regelmatig langs op haar boerderij. Als Grenier haar siroop niet afstaat, kan ze in de gevangenis belanden. Het kartel heeft haar al een boete van 500.000 Canadese dollar opgelegd, maar die vecht ze aan.

Totalitair regime?

Paul Roullard, adjunct-directeur van FPAQ, verdedigt zijn organisatie bij de BBC. “Mensen die zeggen dat onze praktijken totalitair zijn, weten niet wat er gebeurt in China, Noord-Korea of Afrika.” Hij wijst ook aan dat alle vertegenwoordigde producenten in 1990 de FPAQ goedkeurden.

Voordat de FPAQ werd opgericht lag de prijs van ahornsiroop op één Canadese dollar per pond. Sindsdien is de vraag gestegen. De prijs voor een geproduceerde pond siroop ligt nu rond twee dollar per pond. “De federatie is een prima systeem, waardoor we steeds weten hoeveel onze productie waard is voordat we oogsten. De prijzen zijn stabiel en stijgen elk jaar”, aldus producent Raymond Gagne aan de BBC.

Benoit Girouard, voorzitter van de Quebecse boerenbond, pleit voor een versoepeling van de regels en methodes van FPAQ. “De federatie moet minder afdwingen. Het systeem is momenteel totalitair en communistisch. Producenten krijgen geen ruimte om te werken, waardoor de meeste een loopje nemen met de regels”, besluit Girouard.