Camille mikte voor halve marathon van Brussel op minder dan twee uur

Een kleine maand voor de New York Marathon besluiten we om bij wijze van test mee te lopen met de halve marathon van Brussel. Toegegeven, 21 kilometer zou op dit moment absoluut geen probleem meer mogen zijn, maar de adrenaline en de drukte onderweg vormen wel een bijkomende uitdaging. Camille stelt zichzelf als doel om de afstand binnen de twee uur af te leggen, Mare probeert om haar mislukte training van vorige week goed te maken door er nog negen kilometer achter te plakken.

“Ik heb bijna spijt dat ik niet verder loop dan 21 kilometer”

De sfeer van zo’n wedstrijd is ongelofelijk voor een groentje. Om te beginnen sta je daar tussen 14.000 lopers. Ik wist niet dat er zoveel mensen zijn die graag lopen op zondagmorgen. De meesten warmen zich op, maar omdat ik na een weekend vol sociale activiteiten nog niet goed wakker ben, hou ik het op een beetje goed doorstappen. De eerste lopers vertrekken. Waar ik sta, beweegt er nog niets en ik klets gezellig met Mare, terwijl we genieten van een lekker zonnetje. Het is zover. De menigte lopers heeft zich eindelijk in beweging gezet en we lopen over de startlijn. Ik denk aan de goede raad van de ‘oude rotten’ om vooral rustig te vertrekken.



12087342_10207906615488101_1257105818_n

Adrenaline

Ik ben in topvorm zonder te weten of het nu aan het heerlijke herfstzonnetje ligt of aan de adrenaline. Aan de achtste kilometer, terwijl we langs het Terkamerenbos lopen, beslis ik om wat te versnellen. De zware trainingen zijn duidelijk niet voor niks geweest.

Bizar goedje

Waar ik het meest schrik voor had, was dat ik me zou vervelen tijdens het lopen, maar daar is zondag geen sprake van. Misschien ligt het aan het feit van tussen honderden anderen te lopen of is het gewoon het plezier van een nieuwe route te ontdekken. Ik wilde tijdens deze wedstrijd eens energiegels uittesten. Aan kilometer 13 slik ik het bizarre goedje door. Veel te zoet! En bovendien leer ik dat drinken uit de waterglazen die ze aan de bevoorradingsposten uitdelen allesbehalve een sinecure is. Mijn T-shirt is doornat en ik loop nijdig verder.

Vreselijke helling

Ik had al dikwijls gehoord van de vreselijke helling van de Tervurenlaan, maar ik verplicht mezelf om mijn kadans te houden. Misschien heeft die energiegel toch geholpen? In elk geval kom ik eindelijk in het Jubelpark en ben nog in volle form. Beetje bij beetje slaag ik erin de ballon, die de groep lopers die de race binnen de twee uur hebben gelopen aanduidt, te bereiken.

Wat een voldoening

Na een tweede keer door de Koningsstraat te zijn gelopen, zak ik af naar het centrum van Brussel. Ik kom langs de Grote Markt en zie eindelijk de aankomstlijn. Op mijn telefoon zie ik een looptijd van 1u54. Wat een prachtige morgen en wat een voldoening! Ik heb er zelfs bijna spijt van dat ik niet verder loop met Mare die beslist had om er nog 9 kilometer bij te doen. Maar ja, het is zondag en hoogtijd om aan de krant van morgen te denken.

Camille Goret

Meer weten? Volg me via Twitter en Instagram .