Taxi Teheran

In 2010 kreeg de kritische Iraanse regisseur Jafar Panahi (‘Offside’) de zwaarste straf die hij zich kon inbeelden: twintig jaar lang het land niet meer verlaten, en vooral een strikt verbod om nog films te maken. Een artistiek doodvonnis. Panahi veegt er echter royaal zijn voeten aan: regisseren doet hij nog steeds, maar dan in het grootste geheim. En als hij het land niet uit mag, dan richt hij de camera wel op zichzelf en laat hij die beelden naar het buitenland smokkelen. Zo komt het dat ‘Taxi Teheran’, Panahi’s derde “verboden” film al, op het Filmfestival van Berlijn de Gouden Beer kon pakken. De regisseur kruipt zelf achter het stuur van een taxi en pikt schijnbaar at random klanten op. In werkelijkheid is alles natuurlijk in scène gezet, en vormen de verschillende personages samen een staalkaart van de Iraanse samenleving en haar vele pijnpunten: executies, vrouwenrechten, en – uiteraard – censuur. Toch slaagt Panahi erin de toon lichtvoetig te houden. De episodische structuur creëert een vlot tempo, elke passagier is als een nieuw hoofdstuk. Panahi’s eigen nichtje steelt de show met haar rebelse vertolking. Een verfrissende, ingenieuze, listige film die met de glimlach een politiek statement maakt.

Aantal sterren: 4/5