Pijn heeft lichamelijke gevolgen

Er is niets zo onaangenaam voor ons lichaam als pijn. Niet alleen het gevoel op zich, maar ook de directe gevolgen op het dagelijks functioneren die pijn teweegbrengt. Wat kunnen we niet meer doen door de pijn of waar hebben we plots hulp bij nodig? En heeft de pijn effect op onze beroepsactiviteit of sociaal leven? Een correcte behandeling voorkomt dat de levenskwaliteit door pijn vermindert.

Verstoorde (nacht)rust
Pijn kan ervoor zorgen dat je niet of slecht slaapt. Het houdt je wakker en doet je ongemakkelijk woelen in je bed. Het gevoel wordt nog eens versterkt door een oncomfortabele slaaphouding, drukplekken, obstipatie (verstopping), angst en ongerustheid, of een onvoldoende of verkeerd gebruik van medicatie. Het gevolg? Je voelt je overdag uitgeput, je kunt je moeilijk ontspannen en je ziet al op tegen de volgende slapeloze nacht.



Lichamelijke verzorging
Zelfs door een op het eerste zicht onschuldige pijn heb je soms hulp nodig. Met rugpijn is het moeilijk om iets op te rapen, een schouderligament maakt het onmogelijk om zelf je jas aan te trekken. Maar pijn kan er ook toe leiden dat je jezelf onvoldoende kun verzorgen. Hulp van een hulpverpleger of thuisverzorger is dan aangewezen, want onvoldoende verzorging heeft grote gevolgen. Het lichaam verzwakt nog meer, je krijgt het mogelijk benauwd en het afstemmen van de juiste pijnmedicatie wordt moeilijker.

Immobiliteit
Het is mogelijk dat de pijn je niet in staat stelt om je dag in te vullen zoals je dat zelf wilt. Je moet vroeger opstaan omdat je meer tijd nodig hebt om op gang te komen of het duurt een eeuwigheid om ergens te geraken. Autorijden is misschien niet meer mogelijk, de trap op en af lopen kan een (onhaalbare) opgave zijn. Vaak moet je dan beroep doen op de hulp van een familielid of vriend om je bestemming te bereiken.

De balans? Pijn kan je levenskwaliteit sterk verminderen. Maar er is geen enkele reden om te blijven lijden. Een juiste behandeling zorgt ervoor dat je jouw leven terug in handen krijgt.

// Tom Torremans