Toon Aerts verrast ook zichzelf in Pontchâteau

Toon Aerts verrast ook zichzelf in Pontchâteau

Het was niet Wout van Aert of Mathieu van der Poel die zondag stond te blinken op het hoogste schavotje in Pontchâteau, maar wel Toon Aerts van Telenet Fidea Lions. Amper 23 jaar oud en de verrassende winnaar op het EK. “Hier had ik zelf niet van durven dromen”, zei hij na afloop. Nochtans kende Aerts geen al te beste start en verkeerde hij rond vijftiende à zestiende positie. Al kon dat, op het snelle parcours, niet al te veel kwaad, want lange tijd reden bijna 20 renners op kop. “Na de verkenning op zaterdag wist ik dat het een snelle koers zou worden, een tactisch steekspel waar veel mogelijk was”, deed hij zijn verhaal. “Natuurlijk, aan de titel had ik niet gedacht, want ik besef maar al te goed dat er nog een pak jongens sterker zijn. Op een parcours zoals dit weet je natuurlijk nooit wat je mag verwachten, maar die titel had ik niet in gedachten.”

Ook niet toen hij op vijf ronden van het eind het kloofje dichtte op de Fransman Boulot. “Ik wilde gewoon dat gaatje dichten”, deed de renner uit Rijkevorsel zijn verhaal, “maar toen ik bij hem kwam, zag ik dat er enkele lengtes tussen mij en het peloton zaten. Ik versnelde en plots reed ik alleen. Achter mij viel het blijkbaar stil en ik gaf gewoon het volle pond. Met 15 of 20 seconden kon ik misschien wel winnen, flitste door mijn hoofd, maar pas in de laatste ronde begon het mij echt te dagen dat ik Europees kampioen zou worden. Ik nam geen risico’s meer en soleerde naar de zege. Ongelooflijk dat ik die trui mag dragen.”

Vorig seizoen, in de Soudal Classics in Leuven begin januari, pakte Aerts zijn eerste zege bij de profs, mede ook te danken aan zijn ploegmaat Tom Meeusen die op het eind niet aandrong. Eenzelfde scenario deed zich nu voor op het EK waar de Belgen, vooral Van Aert, het ploegenspel perfect speelden. “Misschien krijg ik deze zege inderdaad deels cadeau”, knikte hij, “maar let wel, je moet eerst sterk genoeg zijn om weg te rijden, om een kloofje te maken. Al geef ik toe: ik ben Wout uiteraard zeer dankbaar en ik zal zeker iets voor hem terugdoen in de toekomst, ik moet mijn Belgische ploegmaats zeer dankbaar zijn.”

Voor de renner van Telenet Fidea Lions is het zijn grootste zege in zijn nog prille carrière. “Mijn overwinning in Leuven was al een mooie stap vooruit, dit is nog een trapje hoger”, beaamde hij, “het grote publiek leerde me toen pas kennen. Nu ben ik Europees kampioen, maar ik blijf wel met de voetjes op de grond, ik ben nog altijd geen Wout of Mathieu, zij zijn nog altijd de grote jongens en favorieten in de andere crossen. Laat me nu maar genieten van deze trui, ik kijk al uit naar de Koppenbergcross dinsdag.”

bron: Belga

DELEN